Soms kom je een verhaal tegen dat je langer bijblijft dan je had verwacht. Psychedelic Warriors is zo’n verhaal. Een documentaire waarin negen Nederlandse veteranen, begeleid door Psychedelic Insights, samen een retreat in het bos doormaken. Mannen en een vrouw die jarenlang hebben geleefd in omstandigheden waar weinig taal voor bestaat. Luc van Poelje, die ik al lang ken, begeleidde dit proces met zijn team. De truffels die in de ceremonies werden gebruikt kwamen van Fresh Mushrooms Ltd, maar dit is geen verhaal over truffels. Het is een verhaal over mensen die eindelijk een plek vonden waar ze niet hoefden te verharden om overeind te blijven.
Ik was niet bij de retreat aanwezig, maar toen ik de documentaire zag, herkende ik veel van de gesprekken die ik door de jaren heen met Luc heb gevoerd. Over wat er kan gebeuren wanneer iemand weer de ruimte krijgt om bij zichzelf naar binnen te kijken. Over hoe natuur, veiligheid en aandacht soms precies dat openen wat jarenlang dicht zat.
De rugzak die je pas voelt wanneer je hem neerzet
In de film vertelt een marinier dat hij twaalf jaar bij het Korps Mariniers zat. Irak. Cambodja. Bosnië. In zijn woorden: “We kwamen onder vuur. Er was mortiervuur. Alles gebeurde tegelijk.” Hij zegt het zonder omhaal, maar even later klinkt er iets anders in door: “Je mocht niet kwetsbaar zijn. Dan liet je elkaar in de steek.”
Een ander vertelt dat hij zich volledig met zijn rol had vereenzelvigd. “Ik was het Korps Mariniers. Ik kende geen weg terug naar mezelf.” Het klinkt eenvoudig, maar er schuilt een diepe waarheid in: als je jarenlang leert dat kwetsbaarheid gevaarlijk is, dan wordt zwijgen vanzelf een gewoonte. De rugzak die je meedraagt voel je pas wanneer iemand je vraagt om hem neer te zetten.
In de film vertelt een van de mannen hoe het voelt om met een paar maten door vijandig gebied te lopen. Je beweegt stil, gespannen, alles gericht op overleven. Hij beschrijft hoe de kogels en het mortiervuur soms zo dichtbij kwamen dat je pas later beseft wat net langs je heen is gegierd. Voor de meeste mensen nauwelijks voorstelbaar, maar voor hem was het werkelijkheid.
Wanneer het gewone leven ineens niet meer gewoon voelt
Een aantal van de veteranen vertelt hoe ingewikkeld het was om na hun diensttijd terug te keren in de burgermaatschappij. In het leger leer je grenzen verleggen. In het gewone leven moet je ze aangeven. Dat voelt vreemd en soms zelfs onveilig.
Voor sommigen kwam daar nog iets bij: scheidingen, verlies van werk, het wegvallen van contact met kinderen. Een van hen zegt: “Ik ben vijftig en ik heb eigenlijk alles verloren. Zelfs mijn dochter. Dat deed meer met me dan welke missie dan ook.”
Je hoort de breuklijnen. Niet als klacht, maar als constatering. Het leven dat altijd in dienst stond van discipline en doorzetten, had nooit echt stilgestaan bij wat er binnenin gebeurde.
Een eerste stap die eerlijkheid vraagt
Wat me raakte is hoe eenvoudig het proces begint. Rustige momenten waarin iemand wordt gevraagd stil te staan bij de vraag waarmee hij de ceremonie ingaat. De psycholoog in de film laat zien dat het eerste gesprek vooral bedoeld is om te horen wat iemand bij zich draagt. Een eenvoudig begin dat ruimte maakt voor eerlijkheid.
Vragen als:
Wat wil je begrijpen?
Wat draag je al te lang mee?
Wat vraagt aandacht?
Voor veel veteranen zijn dat vragen die nooit eerder zo gesteld zijn. Toch zie je hoe langzaam iets opengaat. Niet als grote emotie, maar in kleine verschuivingen. Een trager ademhalen. Een blik die even blijft hangen. Een zin die niet meer wordt ingeslikt.
Wanneer de truffels iets openen wat lang gesloten was
De eerste dosis truffelthee wordt in alle stilte aangeboden. Geen haast. Geen druk. Een veilige setting met ervaren begeleiders, waarvan sommigen zelf veteraan zijn. Truffels hebben hun eigen ritme. Ze duwen niet. Ze openen.
Een van de deelnemers vertelt hoe spannend het was om controle los te laten. Toen de thee inwerkte dacht hij: laat maar komen. Ik wil eindelijk begrijpen waarom ik zo vaak angst voel voor dingen die geen angst verdienen.
Wat daarna gebeurt verschilt per persoon. De een wordt overspoeld door warmte die hem terugbracht naar zijn jeugd. Als kind was ik open en gevoelig. Dat was ik kwijtgeraakt. Een ander vertelt: ik heb gehuild zoals ik nog nooit heb gehuild. Alles kwam eruit.
Het zijn geen grote uitspraken. Het zijn erkenningen die je alleen doet wanneer iets eindelijk veilig voelt.
Wanneer verdriet richting wordt
De meest aangrijpende getuigenis komt van de man die zijn dochter al jaren niet had gezien. Hij vertelt hoe het verdriet dat altijd vast zat eindelijk ruimte vond. Ik zag haar voor me. Niet alleen mijn pijn, maar ook de hare.
Hij spreekt zacht wanneer hij zegt dat het hem niet oploste, maar wel helder maakte. Dat hij nu begrijpt wat hij eerder niet kon zien. En dat hij de moed voelt om dat gesprek ooit aan te gaan.
Dat is misschien het meest waardevolle wat een ceremonie kan brengen. Richting.
Wat de onderzoeker herkende in de verhalen
De onderzoeker die het traject begeleidde zag drie grote bewegingen terugkomen.
- Meer verbondenheid met zichzelf en met anderen.
- Meer vermogen om emoties niet langer te ontwijken.
- Meer ruimte tussen gevoel en reactie. Keuzevrijheid.
Ook na twee maanden bleven deze verschuivingen zichtbaar. Ze benadrukte dat het een klein onderzoek betrof, maar dat het bijzonder was om te zien dat er geen negatieve effecten werden gevonden in zo’n kwetsbare groep.
Een wereld die opnieuw onder spanning staat
Terwijl ik keek, gingen mijn gedachten uit naar vandaag. Naar Oekraïne. Naar jonge mannen en vrouwen die op dit moment door dezelfde spanning heen gaan als deze negen veteranen destijds. Het gebeurt op enkele uren vliegen van Nederland.
De vraag hoe we hen straks opvangen is geen verre discussie. Het is een vraag van nu.
Wat Nederland zou kunnen betekenen
In Nederland hebben we iets bijzonders in handen. Truffels zijn legaal. Er zijn organisaties zoals Psychedelic Insights die weten hoe je een veilige setting creëert. We kunnen meer begeleiders opleiden die begrijpen wat oorlog met een mens doet.
De truffels van Fresh Mushrooms hebben in zo’n setting een bijzondere werking. Ze helpen mensen om lagen te voelen die anders gesloten blijven, zodat het gesprek met zichzelf eindelijk op gang komt.
Ik stel me soms voor hoe het zou zijn als militairen na hun missie eerst naar een plek gaan waar ze kunnen landen. Waar spanning kan zakken. Waar de rugzak niet wordt genegeerd, maar voorzichtig geopend.
Waarom dit verhaal blijft hangen
In de kweek leer je dat niets onder druk groeit. Dat dingen rijpen wanneer de omstandigheden juist zijn. Wat ik in deze documentaire zag, voelde daar verwant aan. Mensen die eindelijk een omgeving kregen waarin hun systeem mocht ontspannen.
Dat onze truffels daar deel van uitmaakten, is iets waar ik stil van word.
Meer lezen over microdosing of onze producten kan op Microdosing XP: https://microdosingxp.com/nl/microdosing-xp/
Verkooppunten vind je hier: https://microdosingxp.com/nl/verkooppunten/
Bekijk hier de complete video op Youtube: https://www.youtube.com/watch?v=FvROHqZ7Cnw
